domingo, 6 de febrero de 2011

Ja ha passat un any



No t'he dut flors, Xavier, t'he portat
un silenci amorós, per no interrompre
el teu íntim diàleg amb la mort
que fa ja un any que dura. Compartir-te
ha estat sempre deturar el temps, per retrobar-me
més ingenu que mai amb un senglot
a flor de pell, com una criatura.
No t'he dut res Xavier, però estimo
més que abans aquest mar que m'ha vist créixer
i prop del qual confio de morir
d'ençà que he vist que tu m'hi acompanyaves.
Adaptació del poema de Miquel Martí i Pol
"Compliment a Antonio Machado"

2 comentarios:

Silvia dijo...

Fui el último pasajero del día.
Estaba solo en el autobús.
Me sentía contento de que se estuvieran gastando tanto dinero
sólo para llevarme por la Octava Avenida arriba.
¡Conductor! Grité, estamos usted y yo esta noche.
huyamos de esta gran ciudad
a una ciudad más pequeña más propia para el corazón,
conduzcamos más allá de las piscinas de Miami Beach,
usted en el asiento del conductor, yo varios asientos más atrás,
pero en las ciudades racistas cambiaremos de lugar
para mostrar lo bien que le ha ido arriba en el norte,
y busquemos para nosotros alguna diminuta villa pesquera americana
en la Florida desconocida
y aparquemos justamente al borde de la arena,
un enorme autobús como una señal,
metálico, pintado, solitario,
con matrícula de Nueva York.
Leonard Cohen

Anónimo dijo...

Cómo te echo de menos Francisco Javier; Barcelona nunca será lo mismo, nosotros tampoco.
A veces me cruzo contigo por Granada; te oigo reir, te escapas.
Cómo te echo de menos Xavi, cómo duele que no me hables, que pena tengo.
Silvia